حاج احمد چینی، مداح باسابقه اهلبیت(ع) متولد ۱۳۲۶، شاگرد مکتب اخلاقی بزرگان دین و جوانترین حاجی ایران در سال ۱۳۴۳ است.
به گزارش آشکار، حاج احمد چینی، مداح و پیرغلام حسینی متولد ۱۳۲۶، از ۱۵سالگی پای در مسیر مداحی نهاد؛ مسیری که با بزرگان دین، معنویت و اخلاص گره خورد.
آغاز راه؛ نوجوانی که منبری شد
حاج احمد چینی در سال ۱۳۲۶ متولد شد. او از ۱۵ سالگی مداحی را آغاز کرد و نخستین بار در هیئت جمعیت حسینی تهران به تشویق مرحوم شیخ محمود نجفی بر منبر رفت. همانجا بود که مسیر زندگیاش با ذکر مصیبت اهلبیت(ع) پیوند خورد.
مکتب بزرگان؛ پرهیز از «مقتل دروغ»
چینی شاگرد مکتب اخلاقی بزرگانی همچون آیتالله حقشناس، آیتالله مجتهدی، آیتالله آقامجتبی تهرانی و آیتالله خوشوقت است.
او همچنین در محافل حاج حسین قزوینی و حاج اسماعیل دولابی بهره برده و معتقد است: مداحی در کنار بزرگان، انسان را از مقتل دروغ و افراط برای گریاندن مردم بازمیدارد.
تجربهای خاص؛ جوانترین حاجی ایران
در سال ۱۳۴۳، و تنها در ۱۷ سالگی، به توصیه آیتالله حقشناس به حج مشرف شد و لقب واجبالحج و جوانترین حاجی ایران را گرفت.
سبک و شعر؛ وفادار به اصالت
بخش عمده نوحهها و اشعار حاج احمد برگرفته از شاعران کلاسیک آیینی همچون غروی کمپانی، نیر تبریزی و صغیر اصفهانی است.
او درباره شعر جوانان میگوید: پرمعنا و پرمغزند، اما بعضی بیشتر برای دکلمه مناسباند تا مداحی.
معنویت و باورها؛ نوکری به لطف ارباب
چینی بارها تاکید کرده است: خود ارباب از کودکی عشقش را در دلم انداخت.
او توسل دائمی به حضرت ولیعصر(عج)، حضرت زهرا(س) و حضرت زینب(س) دارد و مداحی را تنها برای رضای خدا میداند.
هشدار میدهد:
«مداحان باید از کاسبکاری پرهیز کنند و دلشان به روی جوانان باز باشد.»
دغدغه نسل جوان؛ آینده مداحی
اصلیترین نگرانی او، کمرنگ شدن حضور جوانان در مساجد است. به باورش، بزرگان مداحی باید آغوششان به روی نوخاستگان باز باشد.
وی همواره به توصیه رهبر معظم انقلاب استناد میکند که:
«جوانان باید در عرصه مداحی مورد توجه ویژه قرار گیرند.»
میعادگاههای نوکری
حاج احمد چینی بیشتر در مسجد جامع غدیر خم (محله ضرابخانه) و گاهی در مسجد فاطمه زهرا(س) در بزرگراه شهید عراقی و برخی هیئتها در خیابان بنیهاشم به ذکر مصیبت اهلبیت(ع) میپردازد.
نوکری با خلوص
اکنون، پس از بیش از پنج دهه نوکری، حاج احمد چینی همچنان تاکید میکند:
«ما فقط میخواستیم برای امام حسین(ع) بخوانیم؛ کاری کنیم که فردا در پیشگاه خداوند بگوییم حسینی بودیم.»
