به گزارش آشکار، دکتر مصطفی هدایی در یادداشتی با عنوان «اقتدار مهندسی ایران؛ از شعار تا واقعیت» نوشت: ایرانِ امروز دیگر در صف واردکنندگان فناوری نمی‌ایستد؛ آن را می‌سازد.

نصب موفق راکتور ۴۰۰ تنی اوره در مجتمع پتروشیمی هنگام، صرفاً یک عملیات مهندسی نیست؛ روایتی است از بازگشت ایمان ملی به خویشتن و باور به اینکه می‌توان در اوج پیچیدگی، مستقل بود و ایستاد.

از شعار «ما می‌توانیم» تا تحقق میدانی

سال‌هاست که واژه «خودکفایی» در ادبیات اقتصادی و صنعتی کشور تکرار می‌شود. اما هرچند شعارها فراوان گفته شد، تحقق آن نیازمند اراده‌ای فراتر از گفتار بود؛ اراده‌ای که در قامت مهندسان و متخصصان ایرانی در قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا(ص) و موسسه فراگستر پارس متجلی شد.

نصب یک راکتور ۴۰۰ تنی با ارتفاع ۵۵ متر، در نقطه‌ای دور از پایتخت و با دو جرثقیل غول‌پیکر بومی، یعنی عبور از مرز شعار و ورود به میدان تحقق.

خودباوری زمانی معنا دارد که جرثقیل‌های ایرانی ستون‌های توسعه را بر دوش کشند، نه قراردادهای خارجی.

فناوری بومی؛ ثمره جهاد علمی

اهمیت نصب این راکتور در آن است که دیگر خبری از مهندسان خارجی، قراردادهای میلیاردی ارزی یا وابستگی‌های فنی نیست.

تمام فرایند طراحی، انتقال، نصب و تست نهایی این سازه سنگین با دانش فنی داخلی و تجهیزات بومی انجام شد؛ آن‌هم در شرایطی که کشورهای صنعتی جهان چنین پروژه‌هایی را نشانه‌ی قدرت فناورانه خود می‌دانند.

این دستاورد، یادآور حقیقتی است که رهبر معظم انقلاب بارها تأکید کرده‌اند: ما هرجا به جوان ایرانی اعتماد کردیم، پیش رفتیم؛ هرجا دل به بیرون بستیم، ماندیم.

بوشهر؛ جغرافیای جدید اعتماد

پتروشیمی هنگام در استان بوشهر، دیگر تنها یک پروژه صنعتی نیست؛ این مجتمع به نماد جدیدی از اعتماد ملی تبدیل شده است.

اعتمادی که با ترکیب دانش دانشگاهی، تجربه میدانی و روحیه جهادی، توانسته زنجیره ارزش صنعت پتروشیمی را به شکل واقعی توسعه دهد.

بهره‌برداری از این راکتور عظیم، نه‌تنها ظرفیت تولید اوره و آمونیاک کشور را افزایش می‌دهد، بلکه صدها فرصت شغلی مستقیم و غیرمستقیم برای جوانان منطقه ایجاد می‌کند.

در واقع، هر پیچ و مهره این راکتور، امضایی از ایمان مهندسان ایرانی پای سند استقلال صنعتی کشور است.

پتروشیمی هنگام؛ مدرسه‌ای است که در آن مهندسان ایرانی درس خودباوری را عملی می‌آموزند.

صنعت پتروشیمی؛ شریان حیاتی اقتصاد مقاومتی

ایران امروز در یکی از حساس‌ترین مقاطع توسعه صنعتی خود قرار دارد. در شرایط تحریم و فشار اقتصادی، هر واحد پتروشیمی جدید، نه‌فقط یک کارخانه، بلکه یک «مرکز مقاومت اقتصادی» است.

صنعت پتروشیمی به‌عنوان پیشران رشد صنعتی کشور، نقشی فراتر از تولید مواد شیمیایی دارد؛ این صنعت، حلقه‌ای کلیدی در تحقق اقتصاد دانش‌بنیان، اشتغال پایدار و ثبات ارزی است.

نصب راکتور هنگام، یعنی ایران در مسیر تبدیل‌شدن به قدرت منطقه‌ای پتروشیمی، گام دیگری برداشت؛ مسیری که از «وابستگی» عبور کرده و به «پایداری تولید ملی» رسیده است.

مهندسی ایمان در عصر تکنولوژی

هرچند در نگاه اول، راکتور ۴۰۰ تنی یک سازه صنعتی است، اما در حقیقت، یادمانی از ایمان، تخصص و عزم جوانان ایرانی است.

ایمان به اینکه «می‌شود» و تخصص برای اینکه «خوب می‌شود».

این همان تلفیقی است که ایران را از مصرف‌کننده فناوری به سازنده آن رسانده و از وابستگی به خودباوری عبور داده است.

در هنگامی که دیگران به نفت ما چشم دارند، ما به فناوری خود تکیه کرده‌ایم.

سخن آخر

پروژه نصب راکتور پتروشیمی هنگام را باید نماد یک تغییر راهبردی دانست؛ تغییری از «نگاه به بیرون» به «اعتماد به درون».

در جهانی که توسعه صنعتی را با شاخص دلار می‌سنجند، ایران با شاخص ایمان و توان داخلی می‌سازد. و این همان تفاوتی است که نام ایران را در نقشه فناوری جهان ماندگار خواهد کرد.

انتهای پیام/