یادداشت/
این یادداشت، روایت شاگردی است از استادی که علم را با اخلاق، دین را با مردم و ماندگاری را با سلوک عملی معنا کرد؛ روایتی از فقدان و تداوم راه.
به گزارش آشکار، دکتر مصطفی هدایی بهمناسبت درگذشت عالم ربانی آیتالله سید مرتضی محمودی گلپایگانی در یادداشتی نوشت:
استاد عزیزم،
رفتنِ شما، رفتنِ یک نام نبود؛ رفتنِ یک مسیر بود، یک قبلهنما برای دلهایی که سالها با نگاه شما جهت گرفتند.
شما به ما فقط علم نیاموختید؛
آموختید چگونه «آدم» بمانیم،
چگونه در هیاهوی دنیا، وقار را گم نکنیم،
چگونه میان ایمان و مردم، دیوار نکشیم،
و چگونه اگر بر منبر ایستادیم، پیش از زبان، دلمان سخن بگوید.
استاد…
درسهای شما فقط در کتاب و کلاس نماند؛
در رفتار شما جاری بود،
در سکوتهای بهجا،
در اشکهایی که برای مردم میریختید،
و در ایستادگی آرام اما استواری که هیچگاه به تندی آلوده نشد.
ما شاگردان شما،
بیش از آنکه به محفوظاتمان ببالیم،
به این میبالیم که روزی پای درس انسانی نشستیم
که علم را با اخلاق،
دین را با مردم،
و انقلاب را با کرامت معنا کرد.
امروز که پیکر شما را بر دوش میکشند،
ما خوب میدانیم که حقیقت شما
سالهاست در دل این شهر،
در نمازهای ظهر عاشورا،
در مسیرهای آیینی،
و در جان شاگردانتان دفن شده است؛
دفنی از جنس ماندگاری، نه فراموشی.
استاد جان…
ما یتیم علم نشدیم،
اگرچه داغداریم؛
چون راه را به ما نشان دادید
و رفتید.
قول میدهیم
اگر روزی صدایمان شنیده شد،
اگر قلممان اثر کرد،
اگر قدممان لرزید اما نیفتاد،
یاد شما را نه در قاب عکس،
که در «روش زندگی» زنده نگه داریم.
آرام بخواب استاد؛
شاگردانت هنوز بیدارند.
انتهای پیام/
بهمن ۱۶, ۱۴۰۴
